Sasien gaiNetik,hoDeien aZpitik

Egindako ikerketa honetan azaltzen da nola askotan gazteok telesailengan influentzia handia dugun. Honetaz gain,argi ikus daiteke telesaietako mezu sibliminala: bi sexuen arteko diferentziak. Ez dute esaten bata bestea baino hobeagoa dela,baino bai agertzen dira betiko topikoak: nesken maitatzeko era,mutilen betiko pentsamenduak etab.
Egia esateko,hasi naizenean erreportaje hau irakurtzen,ez nengoen guztiz ados:"Betikoa”,hori pentsatu baitut. Beti-beti halakoak esaten digute,uste dugula dena telebistan bezalakoa dela eta mundu errealean ez direla halakorik gertatzen.
Alde batetik,horrela pentsatzen duten pertsonek (maiz gurasoak edota pertsona helduak) arrazoia dute. Telebistan agertzen diren kasuak,neurririk gabeko erabilitako hiperbolearengatik nabarmentzen dira,hau da,batzutan gehiegi exageratzen dute.
Aldiz,beste leku batetik begiratzen badugu,beharbada ez dira asko aldentzen errealitatetik. Esan nahi dut,benetan nesken eta mutilen arteko diferentziak batzutan nabarmenak direla.Bale,ongi da,telesai hauten gehiegitxo exageratzen dute,neskak maitemintzean ez gaude denbora guztian sufritzen,bale? Eta mutilei inporta zaie esaten dena haien buruaz,inporta zaie ea ze pentsatzen dugun neskek haietaz.Normala da.
Sarritan neskak mutilak baino gehiago larritzen gara. Beharbada guztiari inportantzia gehiegi emateagatik edo.
Nire ustez,garrantzi handia ematen zaie halako egoerei,esan nahi dut telebistan agertzen diren programei etab. Bakoitzak jakin behar du ze joera eduki behar duen egoera bakoitzean,ez du telebistarik behar jakiteko nola erreakzionatu.Edo behintzat,etxean etika pixka bat erakutsi gero pertsonak edukitzeko eta ez aktoresak,zeren bestela azken batean,beti egiten badugu telebistan agertzen dena,ez gara gu geu,baizik eta aktore batzuk bere papera interpretatzen. Bizitzan,esentziala da bakoitzak bere burua nor den jakitea. Arazoak has daitezke adibidez etxean. Zure gurasoak edo familia orokorrean ez dizutenean gustuko eta ez dizutenean usten zu zaren bezala azaltzea. Orduan hasten da arazoa,ezin zarenean zu izan,pertsonalitatea galtzen hasten zara,besteak bezala jokatu nahian galduta bukatzen duzu nor zaren jakin gabe.Horrela,imitatzen duzu telebistan agertutakoa,uste duzulako hori ondo dagoela.
Honekin ez dut esaten familiak edo ingurukoak dutela kulpa guztia. Baino,beharbada bai kulparen zatitxo bat.
Horrez gain,berriro hasierakoan esaten nuenari bueltara,argi ikusten dira nesken eta mutilen arteko diferentzia…baino a ze diferentzia! Noski,ezberdinak garela,baino horrela aurkeztea ere…Hoberena da,gero kate berean botatzen dituztela zenbait kanpaina berdintasunaren alde.Ez gastatu denbora asko kanpaina horietan,baizik eta telesaioen gidoiak gutxienez bi aldiz irakurtzen,ea horrela gehiago zaintzen duten idatzitakoa!

Heavier than Heaven Kurt Cobain-en bizitza kontatzen du.
Charles R. Cross idatzitako liburu hau,dudarik gabe Nirvanaren abeslariaren liburu hoberena da. Bere haurtzarotik hasita,bere burua hil zuen arte gertatutako gauza guzti-guztiak idatzi ditu. Zenbait liburu atera dira eta komikiak ere,baino diferentzia handia dago besteekin.
Oso sentikorra da liburua.Kurt-ek idatzitako egunerokoak daude,bere lagunen,familiaren…kontakizunak eta pentsaerak.Honek asko errazten du zu bere historioan sartzea. Nola sentitzen zituen gauzak ulertu ahal daitezke.
Charles idatzi du,nola hasi zen dena:supermerkatu baten aparkalekuan Aberdeen-eko talde bat entzun zuenean,Kurt Cobain erabaki zuen bera ere hori egin zezakeela.
Bide luzea izan zer fama sentitu arte…gau asko bere autoan lo egiten edota hospitaleko egongelan jateko ze o zer lortzeko.
Ere,modu batean denuntziatzen du nola haien lehenengo diskografia (SubPop)ez zuten ondo jokatzen eta diruaren erdia baino askoz gehiagorekin gelditzen ziren.
Horrez gain ere daude abeslariaren argazkiak,txikitakoak,bere neraberakoak,lehenengo kontzertuenak…
Nire ustez Charles R. Cross egindako lan hau bikaina da,ez zaio ezer falta liburuari.
Kurt-en “agur gutuna ere dago idatzita…egia esateko,nahiz eta jakin bere istorioa eta amaiera,azkeneko lerro horiek oso inpaktanteak dira,behintzat bai niretzat.

“Surfa,5o urteko euskal tradizioa”

Testu honetan surfari buruz hitz egiten du,batez ere hona heldu zen moduaz.
Berez,esan daiteke Dick Zanuckek ekarri zuela “The Sun Also Rises” filma grabatzeko asmoa zuenean. Horretarako,Miarritzera joan zen Peter Viertel-ekin. Hemen ez zen sekula ere surfa praktikan jarri beraz Kaliforniara telegrama bat bidali zuten filmerako tresnak eskatzen eta horien artean surf taula bat. Baina taula ez zen inoiz heldu,beraz berriro AEB-etara joan behar zuten…baino taula Lapurdira heldu zen. Dena den,Peter ez zekien nola erabili taula,hau da ez zekien surf-atzen eta ikastaro bat egin ondoren 1957 an lortu zuen. Zenbait gazte ziren hari begira,berak egiten zuena egin nahian.
Orduan,hasi zen gutxi-gora-behera hamabost gazteko talde bat surfa egiten.Horrela sortu zen “Waikiki Surf Club” elkartea. Geroz tea jende gehiago interesatua zen surfen eta elkartea handiagotu zen.
Gero badago elkarrizketa bat Philippe Barland-ekin,surf taulako fabrika duen gizona. Nahiko ados nago esaten duenarekin arrazoi asko du. Batez ere,atentzioa jartzen du komertzioan.Hau da,surf-a orain ez dela benetakoa,ez da sentitzen…asko komertzializatu da. Udan adibidez,jendea halako lekuetara oporretara joten denean askotan taula bat erosten dute,nahiz eta bakarrik hamabost egun horietan erabili edo ez.
Nahi dute surfa egin,horretarako erosten dituzte taulak,baina nire ustez ez dute hainbeste gogo surf-atzeko taula erosi ondoren ez badituzte erabiltzen…ez?
Horrez gain,makina bat marka daude surf-a promozionatzen edo bultzatzeko nahiak dituztenak baina egiten duten bakarra,jantziak saltzea da.
Ere,esaten du nola nahiz eta ekitaldi asko prestatu berrogeita hamar urte horiek ospatzeko,surfari dagokionez…gutxi esateko.Batez ere egiten dena da turista asko erakarri,asko kontsumitu eta alkohola edan eta edan.
Beraz,Philippek ez du interes asko ekitaldi honetan.Berriz ere surfa komertzializatzeko baita: turista guztiek kontsumituko dute piloa,hoteleetan utziko dute dirua eta horrez gain ere jendea doa mozkortzera eta dena zikin-zikin usteko…hori da surfeko helburua?
Nire sutez ez,horregatik arrazoi osoa ematen diot Philippe Barland-ri.
Dena den,ere agertzen dira nola daude surf lehiaketak (gutxienez honela bai surfa praktikatuko da) ere daude,adibidez: Festisurf edo Roxy Ham Biarritz beste batzuen artean.

“Surfa,5o urteko euskal tradizioa”
Testu honetan surfari buruz hitz egiten du,batez ere hona heldu zen moduaz.
Berez,esan daiteke Dick Zanuckek ekarri zuela “The Sun Also Rises” filma grabatzeko asmoa zuenean. Horretarako,Miarritzera joan zen Peter Viertel-ekin. Hemen ez zen sekula ere surfa praktikan jarri beraz Kaliforniara telegrama bat bidali zuten filmerako tresnak eskatzen eta horien artean surf taula bat. Baina taula ez zen inoiz heldu,beraz berriro AEB-etara joan behar zuten…baino taula Lapurdira heldu zen. Dena den,Peter ez zekien nola erabili taula,hau da ez zekien surf-atzen eta ikastaro bat egin ondoren 1957 an lortu zuen. Zenbait gazte ziren hari begira,berak egiten zuena egin nahian.
Orduan,hasi zen gutxi-gora-behera hamabost gazteko talde bat surfa egiten.Horrela sortu zen “Waikiki Surf Club” elkartea. Geroz tea jende gehiago interesatua zen surfen eta elkartea handiagotu zen.
Gero badago elkarrizketa bat Philippe Barland-ekin,surf taulako fabrika duen gizona. Nahiko ados nago esaten duenarekin arrazoi asko du. Batez ere,atentzioa jartzen du komertzioan.Hau da,surf-a orain ez dela benetakoa,ez da sentitzen…asko komertzializatu da. Udan adibidez,jendea halako lekuetara oporretara joten denean askotan taula bat erosten dute,nahiz eta bakarrik hamabost egun horietan erabili edo ez.
Nahi dute surfa egin,horretarako erosten dituzte taulak,baina nire ustez ez dute hainbeste gogo surf-atzeko taula erosi ondoren ez badituzte erabiltzen…ez?
Horrez gain,makina bat marka daude surf-a promozionatzen edo bultzatzeko nahiak dituztenak baina egiten duten bakarra,jantziak saltzea da.
Ere,esaten du nola nahiz eta ekitaldi asko prestatu berrogeita hamar urte horiek ospatzeko,surfari dagokionez…gutxi esateko.Batez ere egiten dena da turista asko erakarri,asko kontsumitu eta alkohola edan eta edan.
Beraz,Philippek ez du interes asko ekitaldi honetan.Berriz ere surfa komertzializatzeko baita: turista guztiek kontsumituko dute piloa,hoteleetan utziko dute dirua eta horrez gain ere jendea doa mozkortzera eta dena zikin-zikin usteko…hori da surfeko helburua?
Nire sutez ez,horregatik arrazoi osoa ematen diot Philippe Barland-ri.
Dena den,ere agertzen dira nola daude surf lehiaketak (gutxienez honela bai surfa praktikatuko da) ere daude,adibidez: Festisurf edo Roxy Ham Biarritz beste batzuen artean.